خدایا...شاید باورت نشه ولی منم هستم...

یکی در اوان دوره جدید، به فراست دریافت که انقلاب زمانه در رسیده و الویت نه اسب و قدرت و تفنگ، که علم است و دانایی و فردابینی و دیگری به لطف قره قاج، معلمی برگزید و بخارایش ایلش گردید و میر را راه به بخارا گشت و بهمن بیگی را به ایل.

آن یکی ز تدبیر از خشم شاه رهید و معلم گرفت و ارمغان آورد و نصیب از دانایی اش، مردم بویراحمد و سی سخت بردند و دیگری معلم پرورانید و چراغ افروخت و شور انداخت و ولوله افکند و ننشست و عشایر به یمن همتش بر صدر نشست. البته که بعدها از انقلاب زمانه بی مهری ها دید.

ملا قباد، کدخدای سیاست ورز بویراحمد سفلی را معلمی به هدیه فرستاد که بچه های مردمت را با سواد کن، وبهمن بیگی خود معلم بود و معلم می فرستاد و جلو دار هم، خود او بود.

نقل است که کدخدا، معلمِ خان را باز فرستاد که فردا چه کسی به فرزند من گوش می کند، اگر اینان باسواد شوند؟ و بهمن بیگی فرزند جنگاوران و ستیزنده گان را معلم کرد، تا همه بدانند که صلح، از چادر مدرسه بیرون می آید و مهر از نگاه معلم، و عدالت از روشن بینی و کمال در بالیدن.

ملاقباد، مردی که دخترش را جای کلاس درس، دنبال گوسفندان فرستاده بود، به فلک بست، چرا که در قانونش، آموزش و پرورش اجباری بود و دختر و پسر برابر بودند و بهمن بیگی که درود خدا بر او باد، عشق را به درس درآمیخت و عاشق ایل بود و عاشق عشق شد.

عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند

کافر عشق بود گر نشود باده پرست

ملاقباد سمبلی گشت از دوراندیشی و مردم داری و مناعت، و بهمن بیگی نگین انگشتر عشایر جنوب گردید و سواد بخش و روشنایی ده چشمان عشایر شد.

خدایشان رحمت کند و معلمانمان را توفیق بخشد.

با تشکر از قلم زیبای پسر خاله ی عزیزم نبی الله معصومی(هندوستان)